Column van Jacqueline
Geluk
Daar fietst ze. Haar lange goudblonde haren wapperen op haar rug. Lichtjes gebogen over het stuur fietst ze zo hard als ze kan, Sarah, mijn prachtige, lieve, mooie dochter. Mijn hart maakt een sprongetje, kind wat hou ik van je! Bij de rotonde steekt ze netjes haar hand uit, ze let goed op. Zo heb ik het haar geleerd, ze doet het nog steeds. "Oh meisje blijf alsjeblieft altijd zo goed opletten”. Een dof gevoel in mijn buik.
Ik rijd langzaam op de weg naast het fietspad, dan rijden we naast elkaar. Ze ziet mij in haar ooghoek, ze lacht, ze straalt. Mijn hart stroomt over van liefde. Ze doet een trapje harder. "Saartje doe maar niet”, schiet door mijn hoofd. "Voorzichtig!”
Ik kom aan bij het station, Lisa staat al te wachten op Sarah. "Hoi Lisa, Sarah komt er aan hoor, ik pin even een treinkaartje voor haar”. Vanuit de verte zwaaien de twee vriendinnen naar elkaar. "Lisa, ik kon met de fiets de auto van mijn moeder bijhouden!” Ze straalt.
Twee mooie meisjes van 14 jaar, zo puur, zo naïef, zo lief, zo kwetsbaar. Ze stappen in de trein, ik krijg nog een "handkus” van Sarah.
Geluk tot in mijn tenen.
Volgens de Dalai Lama is de werkelijke zin van ons leven het zoeken naar geluk. Of je nu religieus bent of niet, we zijn allemaal op zoek naar iets beters in het leven.
Geluk is voor mij een mysterie. Hoe voelt geluk? Is het dat sprongetje van mijn hart? Hoe en waar kan ik het vinden? Overkomt geluk mij, of kan ik geluk verkrijgen? Komt geluk van buitenaf of zit het binnen in mij verscholen? Moet ik huis en haard verlaten en mij terug trekken uit het leven om geluk te vinden, zoals de Boeddha dat heeft gedaan?
Al deze vragen geven mij de indruk dat het een echte kunst is om gelukkig te zijn. Vanaf vandaag beschouw ik mijzelf als kunstenaar, kunstenaar van geluk.
Ik denk dat een schilder wel een idee heeft over wat hij wil gaan schilderen, maar dat het schilderij zich gaandeweg vormt. De schilder laat zich leiden door zijn innerlijke creativiteit, intuïtief. En uiteindelijk, na een heel proces, is het schilderij klaar.
Zou het ook zo kunnen zijn met geluk?
Al mijmerend hierover ga ik de honden uitlaten op de hei. Ik zie Storm blij en huppelend rondrennen, die kleine Balou er achter aan. Terwijl ik naar ze kijk word ik blij, een moment van geluk misschien? We wandelen rustig verder, ik gooi af en toe een stok. Storm en Balou weten niet dat andere honden die stok dan naar hun baasje brengen. Lekker rustig zo. En dan ineens, Storm neemt een aanloopje, en rent zo hard als hij kan weg, roepen heeft geen zin meer. Ik kijk hem na en foetsie, weg is mijn vredige moment van geluk. Op slag chagrijnig loop ik in draf achter mijn hond aan. Dezelfde hond die ik zojuist nog zo leuk zag dartelen is veranderd in een lastig object waar ik achter aan moet rennen. Ik word er boos van, ik roep een paar keer hard zijn naam, maar schaam me dan om mijn ordinaire geschreeuw. "Weer zo'n baasje die haar hond niet in de hand heeft”.
Zo kom ik er achter dat ik als kunstenaar van geluk nog een hele lange weg heb te gaan.
Maar ik houd moed! Ik blijf waar ik ben en leer de kunst van een vreugdevol leven met mijn familie, vrienden, werk en al mijn wereldse verplichtingen.
Ik ben op weg naar geluk!
|