Column van Jacqueline

Mededogen

Een jaar geleden zijn we hier komen wonen. Ons droompaleisje aan de hei. Op Koninginnedag 2010 nemen we onze intrek.

Ik zie mezelf nog zitten, huilend tussen stápels met dozen. Terwijl heel Nederland een feestje viert proberen wij onze dozen naar binnen te proppen.

"We kwamen toch uit een heel klein huisje? Hoe kan dit dan, waarom past 't er niet in? En dan te bedenken hoeveel spullen er naar de kringloop zijn gegaan!”. Ik heb echt heel veel materiële zaken weten los te laten de afgelopen weken. Weggegooid en weggeven. "Eitje, dacht ik, die verhuizing.

JW komt met een nieuwe lading bedreigende dozen aan. "Wat doe jij nou?” vraagt 'ie vertwijfelt. "Potje janken, dat zie je toch!”, snauw ik naar hem.

"Ik ga echt nooit meer verhuizen, dan weet je dat maar!”. En als je wel ooit nog eens wil verhuizen dan moet dat wel een héél bijzonder huis zijn. En dat kan alleen maar als jij heel veel geld gaat verdienen, nou en dan regel je ook maar verhuizers!”. Deze uitbarsting heeft tot weinig geleid. Sterker nog, we leven nog steeds met dozen. Sommige dozen zijn zelfs geëmigreerd naar een ander oord, zoals de schuilkelder van mijn schoonmoeder. En staan daar een jaar later nog steeds heel braaf te wachten op betere tijden.

Al snel na onze verhuizing maakten we kennis met de buren. De buurman was kort maar krachtig:”We wonen hier met z'n vijven en de kinderen maken heel veel lawaai”.

Ik dacht nog "wat een grapjas”.

Zo heel grappig bleek de buurman niet te zijn........nooit geweten dat sommige kinderen echt zo veel lawaai mogen maken van hun ouders. En tja als dit dus mag van de ouders, heeft het dan zin om hen als opvoeders hierop aan te spreken?

Vorige zomer was een beproeving van geduld.......

Nou dat zou deze zomer héél anders gaan!

Het is zomers in het voorjaar. Ik zit zo heerlijk in mijn tuin. "Wild maar romantisch” wordt onze tuin omschreven. Helemaal ik dus! Onze tuin is zeer onderhoudsvriendelijk Er groeit namelijk bijna niks; heidegrond. Het gekke alleen is dat zelfs de heide het er moeilijk heeft. Klimop doet het overheersend geweldig. Met zeer veel enthousiasme heeft de klimop niet alleen de tuin aangevallen maar ook de gevels. Voor, achter èn de zijgevel. Het grappige is dat de klimop precies ophoudt waar de gevel van de buurman begint. Alsof de klimop het inmiddels weet: "Als ik voorbij deze voeg groei word ik onmiddellijk en meedogenloos afgehakt!

” Ik hou van mijn klimop, het legt de verbinding tussen de tuin en het huis. Het maakt onze tuin tot een veilig en geborgen "eilandje”. Alleen niet geluiddicht helaas.

"Boink, boink..... doelpunt!..... olé, olé, olé. Aanvalluh! Kom op met die bal, deze kant op! Ja goed zo! Boink, boink”. "Hoor ze eens lekker spelen schat”, hoor ik de buurman zeggen

Ik haat die bal. Als ik op m'n vriendelijkst vraag of het zachter kan, schreeuwt het buurjongetje "neeee”.

Ik bespeur van binnen gevoelens van haat en krijg de meest bizarre gedachten van wraak.

Wat dacht je van camera's met ingebouwde waterpistooltjes met afstandbediening. Of decibel sensoren met stroom-stootjes in het voetbal gebied. Héle gemene valkuilen lijken mij ook zeer effectief.

"Jacqueline je bent verschrikkelijk”, vermaan ik mezelf.

Hoe doet de Dalai Lama dit toch, verzucht ik. Die krijgt hele kanonskogels over zich heen en blijft toch glimlachen. Ik oefen mededogen voor mijn buurjongetje en zijn paps en mams.

De volgende ochtend ben ik vroeg wakker. Ik kijk uit het slaapkamer raam en zie dé bal liggen midden op 't plein. In trance sluip ik naar beneden, open de achterdeur, en sluip al om me heen kijkend naar buiten. Kom héél stiekem terug met dé bal onder mijn arm. Ik stuiter, boink, ja dit is 'm.

Ik loop naar de keuken en pak een mes. Het is een leren bal, als ik heel even tussen de stikkels in prik..... niemand die dat ziet. Ik breng het mes omhoog...

"Nee, Jacq, kom op zeg, verlaag jezelf niet zo!”

Ik ben slechts één klein ieniemienie mespuntje verwijderd van het in één keer om zeep helpen van mijn zorgvuldig en met zéér veel inspanning opgebouwd positief karma. Weken, maanden noeste arbeid, zo'n prachtig mooi positief karma.....

Tring!!! Ik schrik, mijn arm beweegt, oh nee!, pssssssss. Snel doe ik mijn vinger op het sissende gaatje. Oh, wat heb ik gedaan! Ik kon er niks aan doen hoor! Het kwam door de telefoon, ik wilde dit heus niet doen hoor, zo bèn ik helemaal niet! Toch?

De bal voelt nog redelijk, ik stuiter: plof..... de bal ligt stil, doodstil.

Er zit geen enkel leven meer in. "Ik heb de bal vermoord!” gil ik. Wat nu?

Ik pak voorzichtig de bal op met twee handen en houd 'm op afstand voor me vast. Ik loop naar buiten en slinger de bal achteloos over de schutting.

Vervolgens ren ik meteen naar de poort en steek mijn hoofd buiten het hek, de bal ligt héél zielig weer terug in het midden van het plein.

Met het hart in de keel vlieg ik naar binnen, deur dicht.

Floor komt beneden. "Hoi mam”. Ze kijkt naar me. "Wat zie jij eruit, is er iemand overleden of zo?” Als ik snikkend mijn verhaal vertel valt Floor van de ene verbazing in de andere.

"Nee toch Mam, dat méén je niet. Met een mès? Gewoon er in geprikt? Nou ja!”.

Ik schaam mij diep.

Het is inmiddels wel héérlijk stil. Verrukt zit ik in de tuin. "Niet zo aardig misschien, maar wel zo effectief”, ik ben zeer tevreden over mezelf.

Pomp, pomp, pomp. "Pomp jij maar lekker jochie”, mijn lippen krullen op, ik krijg de glimlach niet van mijn gezicht. Pomp, pomp. Ik voel een enorme giechelbui opkomen, snel doe ik een hand voor mijn mond.

"Papa, de bal is lek”. Met verschrikt gezicht en ingehouden adem hoor ik papa zeggen; "hoe kan dat nou?”

Mijn armen zwaaien vanzelf in de lucht, met de wijsvingers naar mezelf toe gericht. Ik spring op en maak spontaan en rondedansje.

Beschaamd ga ik weer zitten. Floor komt kijken of ik nou echt helemaal gek ben geworden.

"We kopen straks wel even een nieuwe bal”, hoor ik de buurman zeggen. "Jeh, joepie, ik krijg eindelijk een nieuwe bal, joepie, wat een geluk dat die lek is!”

Verbijsterd plof ik in mijn stoel. Goed geregeld Jacq!

Terug naar de vorige pagina >