Column van Jacqueline
Getwiter in de achtertuin
Eindelijk heb ik eens een vrije dag! Wauw, klinkt goed, maar wat nu? Misschien de wekker eens wat later zetten? Dan rustig mijn ochtend ritueel met yoga, daarna uitgebreid de krant lezen, kopje koffie erbij. Nou ja daarna zie ik wel verder. Zal toch al heel wat zijn zo.
Okay tijd om op te staan dus! Ik sluip naar beneden om vooral niemand wakker te maken, zo heerlijk om 's ochtends even alleen te zijn. Miauw..... hallo Tijgertje. Ik haal een klef blikje kattenvoer uit de koelkast en knoei op het aanrecht. Getver wat een smurrie eten die katten toch. De honden heb ik naar buiten gelaten, mag eigenlijk niet van JW want dan plassen ze in de achtertuin. Nou ja liever in de achtertuin dan in de gang, toch? Ik ga ze echt niet 's ochtends vroeg uitlaten, in mijn pyama zeker. En JW heeft makkelijk praten, hij ligt nog rustig te snurken. De honden geven de plantjes water en gaan opdringerig voor de achterdeur zitten wachten op hun eten. Pens...... dàt stinkt! Soms krijg ik het aan mijn handen en ruik ik het de hele dag. Snel verdeel ik het vieze spul over 2 schaaltjes en geeft het aan de hongerige wolven in mijn achtertuin. "Rust” denk ik dan, heel bewust loop ik naar de gang, ik voel hoe ik mijn voeten afrol, stap voor stap, dé loop-meditatie, en pak mijn yogamat. Héél bewust rol ik het matje uit. Stap er net voor het midden op, mijn handpalmen tegen elkaar voor de borst. Ik voel mijn adem, in en uit...... Ik breng mijn handen omhoog voor de eerste houding van de Zonnegroet..... boink boink tegen de achterdeur. De wolven zijn uitgegeten en wensen naar binnen gelaten te worden. "Negeren....blijf je concentreren op de adem....in......boink boink.....in.....oh nee.....uit..... Als ik in de Neerwaartse Hond sta zie ik tussen mijn voeten door de twee vol gevreten wolven recht overeind tegen de achterdeur aan staan, ze zijn bezig de verf van de achterdeur te krabben! Shit! Ik spring uit de "Hond” en loop al schreeuwend naar de deur. "Zijn jullie nou helemaal gek geworden!” Honden naar de gang waar ze de eerste familieleden tegenkomen.... "Nou ja, laat die yoga voor vandaag maar zitten”. Heb een vrije dag tenslotte. Ik zit in mijn achtertuin, het is stil, ik ben alleen...... tenminste zonder mensen. Ik hoor het spinnen van de poes, het snurken van de honden en wel honderd vogeltjes! Wat een feest al dat getwitter! Ik luister, het lijkt wel of ze met elkaar praten, ze geven elkaar antwoord, ja werkelijk zeg. Wauw wat ben ik mindful zeg! Ik ben zo helemaal in het nu! Ja dit is het, hou dit vast. En dan loeihard: tududutadadudoeda: Hèt Nokia geluid. Mijn werkmobiel! Maar ik heb toch een vrije dag? Toch maar even kijken wie het is. De directeur......als 100 apen met ADHD schieten mijn gedachten door mijn hoofd. Foetsie weg mindfulness. De directeur, wat moet hij nou weer? Ik neem allerliefst op:”hoiiii met Jacqueline”. Hij rond zijn telefoontje af met:”Oh ja, je kunt mij nu ook volgen op Twitter! Leuk hè?” "Nou énig”, stamel ik en verbreek met verbijstering te verbinding. Twitter? Mijn baas, zoals hij zichzelf graag ziet, te volgen op Twitter? Zat ik daar nou op te wachten? Wat denkt 'ie wel? Ik kan er nog steeds niet over uit dat we in een tijdperk leven waarin we te maken hebben met een twitterend kabinet, we worden al twitterend geregeerd”! Ik vind het knap onbeschoft als je in gezelschap met je mobieltje zit te spelen, maar onze ministers doen het gewoon in de Tweede Kamer! En nu......het komt steeds dichterbij......ook mijn baas kan ik volgen......nou nee bedankt.... Ik keer weer terug naar het getwitter in mijn achtertuin. Zo heerlijk die drukte van de vogeltjes, zo helemaal in het Nu, echt helemaal Zen. Ik adem in...... en gelukkig ook weer uit........
|
